ای سرا پا همه مهر

   یاد آن لحظه بخیر

که در آن تنگ غروب

زیر آن نم نم باران بهار

     تو کنارم بودی

عاشقانه ز وفا می کفتی

       بعد از آن

تو برفتی و من از تنهایی

   روزگارم همه از درد فراق تو گذشت

      روزها

    بر سر راه تو بنشستم . گفتم شاید

تو به همراه بهار

   باز برگردی ز سفر

     ای دریغ

هر بهاری که گذشت

    مانده ام با دل خود در تب و تاب

که هنوز است هنوز

    دیده ام بهر تو مانداست به راه

بامیدی که تو شاید روزی

   به دیارم آیی

یک شبی تا به سحر

  به تماشای رخت بنشینم

    لحظه لحظه

                    راز دل گویم و

                                        جان

                                               بسپارم