از زمانی که دوازده ساله  شدم هر سال روز تولدم یک شاخه گل یاس سفید به در منزلمان تحویل داد میشد . هیچ کارت یا یادداشتی همراه گل نبود تلفن هایم به گل فروشی بی فایده بود . چون گل فروشی می گفت که خرید نقدی بوده است . بعد از مدتی دیگر به فکر کشف هویت فرستنده گل نبودم . بلکه فقط از زیبائی و عطر سکر آور این گل سفید کامل و سحر آمیز که در پارچه کاغذی صورتی رنگی بسته بندی می شد لذت می بردم . اما هرگز  نمی توانستم تصویری را که از فرستنده ناشناس در ذهن داشتم از خود دور کنم . بعضی از شادمانه ترین لحظات زندگی ام در رویای او می گذشت . موجودی فوق العاده  . هیجان انگیز اما غیر عادی و کم رو که نمی خواست کسی به هویتش پی ببرد . مادرم هم به این تصورات دامن می زد از من می پرسید آیا کسی هست که در حقش لطف  خاصی کرده باشم و بخواهد قدر دانی کند ؟ شاید همسایه ای باشد که کمکش کرده ام خرید هایش را از اتومبیل بیرون بیاورد . شاید آن پیر مردی باشد که که روبروی خانه مان زندگی می کند و من زمستان نامه هایش را برایش تحویل میگیرم که موقع پایین آمدن از پله های یخ زده زمین نخورد آن زمان ها که من دختر نو جوانی بودم . سرگرمی های بیشتری داشتم . شاید ناشناس آن شخص جوانی بود که دوستش داشتم  یا کسی بود که به من توجه می کرد و من او را نمی شناختم . وقتی هفده ساله شدم پسری قلبم را شکست شبی که برای آخرین بار به من تلفن کرد آنقدر گریه کردم که خوابم برد . صبح وقتی بیدار شدم دیدم روی آینه اتاقم با ماتیک قرمز نوشته شده (( از صمیم قیب مطمئن باش که وقتی خدای دروغین بیرون برود خدای حقیقی وارد می شود )). برای مدتی طولانی به این جمله فکر کردم و تا زمانی که قلبم آرام گرفت دستش نزدم و گذاشتم همانجا که مادرم نوشته بود بماند . وقتی تصمیم گرفتم آیینه را پاک کنم مادرم می دانست که همه چیز به حالت اول باز گشته است . هرگز در را با عصبانیت به روی مادرم نبستم و فریاد نزدم )) تو اصلا نمی فهمی)) چون واقعا می فهمید . یکماه پیش از گرفتن دیپلم دبیرستان پدرم در اثر سکته قلبی در گذشت من دچار اندوه و بی کسی شدم از این که پدرم نبود تا شاهد برخی از مهم ترین رویداد های زندگی ام باشد  دچار خشم و ترس می شدم . نسبت به نمایش کلاسمان فارغ التحصیلی ام و مهمانی شامی که قرار بود به این مناسبت بر گزار شود   کاملا بی توجه شدم . اما مادرم علی رغم غم و اندوه خودش حاضر نبود بپذیرد که از برنامه ها شانه خالی کنم . یک روز پیش از مرگ پدرم من و مادرم رفتیم که لباس مهمانی شب فارغ التحصیلی را بخریم  لباس چشمگیری را پیدا کردم با هزاران هزار خال قرمز و سفید و آبی . در این لباس احساس میکردم اسکارلت اوهارا ( قهرمان فیلم بر باد رفته ) هستم اما اندازه لباس مناسب نبود وقتی پدرم مرد ماجرای لباسرا فراموش کردم  . مادرم آن لباس را فراموش نکرد یک روز قبل از مهمانی فارغ التصیلی دیدم که همان لباس درست اندازه من بر روی کاناپه اتاق پذیرایی قرار دارد معلوم بود همان لحظه و از لای زرو برق در نیامده بود این لباس با عشق زیبایی و هنرمندانه به من هدیه شد برای من مهم نبود که لباس نو داشته باشم یا نه اما برای مادرم مهم بود او می خواست فرزندانش محبت ببینند و محبوب بودن را احساس کنند می خواست با خلاقیت  و خیال پردازی از این احساس سرشار شوند که در دنیا و در هر چه زیبایی است جادویی وجود دارد که  که گاه حتی خود را به صورت ناملایمت نشان میدهند . در واقع مادرم می خواست فرزندانش خود را محبوب قوی و کامل با هاله ای از افسون و شاید کمی هم اسرار آمیز درست شبیه گل یاس سفیدی  ببینند . ده روز بعد از ازدواج من مادرم درگذشت من بیست و دو ساله بودم . از همان سال دیگر برای تولدم گل یاس سفید دریافت نکردم.