| تبليغات | X |
|
به چه قیمتی گذشتی از شبهای خیس مهتاب چی آوردی بر سر عشق بگذار آرزویی بر آب به چه قیمتی غرورو سر راهمون کشیدی چرا لحظه های با هم بودنامونو ندیدی خوب من ما هر دو باختیم توی این بازیه بی خود هر دوتامون کم گذاشتیم که ترانه هامونم مرد چیزی از لحظه نمونده من و تو لحظه رو کشتیم حکم اعدام دلامونو با غرورمون نوشتیم اگه دوستم نداری به روم نیار یه چیزی از غرورم واسم بذار نذار تو فکر تنهایی گم بشم نذار حرف و حدیث مردم بشم . دلمو انقده نشکن آخه این دل عاشقت بود دل نکن این قلب خونو آخه روزی لایقت بود دلمو انقدر نسوزون مگه چی مونده از این دل رفتی و با بی وفایی زدی مهر لحظه باطل تو که دوست نداشته باشی چرا آتیشم کشیدی اون که تو دنیای تو مرد دل من بود و ندیدی از خواب وجودم به چه آسونی پریدی ریختن غرور این مردم ندیدی نشنیدی اگه دوستم نداری به روم نیار یه چیزی از غرورم واسم بذار نذار تو فکر تنهایی گم بشم نذار حرف و حدیث مردم بشم .
دلم می خواست عشقم را نمی کشتند صفای آرزویم را که چون خورشید تابان بود می دیدند . چنین از شاخسار هستیم آسان نمی چیدند گل عشقی چنان شاداب را پرپر نمی کردند به باد نا مرادی ها نمی دادند به صد یاری نمی خواندند به صد خواری نمی راندند چنین تنها , به صحرا های بی پایان اندوهم نمی بردند . دلم می خواست ,یک بار دگر او را کنار خویش می دیدم به یاد اولین دیدار در چشم سیاهش خیره می ماندم دلم یک بار دیگر , همچو دیدار نخستین , پیش پایش دست و پا می زد شراب اولین لبخند در جام وجودم های و هو می کرد . غم گرمش نهانگاه دلم را جستجو می کرد . دلم می خواست : دست عشق – چون روز نخستین هستی ام را زیر و رو می کرد ! مگو : ((این آرزو خام است))
دانته : پروانه من در تاری افتاده است که عنکبوتش سیر است نه میتواند بمیرد و نه میتواند بماند .
خدا جون متشکریم که چشم دادی بهمون واسه گریه کردنو دیدن این دنیای زشت مرسی که پا به مادادی واسه ی سگ دو زدن واسه گشتن تو جهنم دنباله راهه بهشت آخ که شکرت ای خدا واسه جهان به این بدی چی میشد اگه تو دست به ساختنش نمیزدی خدا جون ممنون از این که دو تا دست دادی به ما تا اونهارو رو به هر مترسکی دراز کنیم خدا جون مرسی از این دلی که تو سینمونه می تونیم دل یکی دیگرو بازیچه کنیم آخ که شکرت ای خدا واسه جهان به این بدی چی میشد اگه تو دست به ساختنش نمیزدی ....
مرگ من روزی فرا خواهد رسید : در بهاری روشن از امواج نور در زمستانی غبار آلود و دور یا خزانی خالی از فریاد و شور مرگ من روز فرا خواهد رسید : روزی از این تلخ و شیرین روزگار روز پوچی همچو روزان دگر سایه ای ز امروزها , دیروزها ! دیدگانم همچو دالان های تار گونه هایم همچو مرمر های سرد ناگهان خوابی مرا خواهد ربود من تهی خواهم شد از فریاد درد خاک می خواند مرا هر دم به خویش می رسند از ره که در خاکم نهند آه شاید عاشقانم نیمه شب گل بروی گور غمناکم نهند بعد من ناگه به یکسو می روند پرده های تیره دنیای من چشمهای ناشناسی می خزند روی کاغذ ها و دفترهای من در اتاق کوچکم پا می نهد بعد من , با یاد من بیگانه ای در بر آئینه می ماند بجای تار مویی , نقش دستی , شانه ای می شتابند در پی هم بی شکیب روز ها و هفته ها و ماه ها چشم تو در انتظار نامه ای خیره می ماند به چشم راه ها لیک دیگر پیکر سرد مرا می فشارد خاک دامنگیر خاک بی تو , دور از ضر به های قلب تو قلب من می پوسد آنچا زیر خاک بعد ها نام مرا باران و باد نرم می شویند از رخسار سنگ گور من گمنام می ماند به راه فارغ از افسانه های نام و ننگ
برام دعا کن عشق من همین روزها بمیرم آخه دارم از رفتنت بد جوری گر می گیرم دعا کنم که این نفس تموم شه تا سپیده کسی نفهمه که عاشقت چی تا سحر کشیده
چرا همه مهربون ها وقتی نوبت من میشه سنگ میشن ؟؟؟ حتی خدا !!!!!
حریم می خواستم مثل پروانه ها لذت پرواز را در آغوش آسمان تجربه کنم و پروانه ها حریمی داشتند . برگ خشکی شدم خودم را به باد سپردم تا در میان پروانه ها باشم می خواستم مثل قطره ها لذت فرو ریختن را در آغوش آبشار تجربه کنم و قطره ها حریمی داشتند سنگ کوچکی شدم به نیروی آب ایمان آوردم تا در میان قطره ها باشم می خواستم در دست های تو رنگین کمان را رویا کنم و دست های تو حریمی داشتند زیباترین رویای کویر حرمت باران است و قلب من نیز حریمی داشت ....
نگاه نکن به خنده هام هوای گریه اس تو چشام رفتی و بی ستاره شد آسمون ترانه هام رفتی و با رفتن تو غروب آرزو رسید خوشبختی پر زد از دلم خدا دیگه منو ندید دیگه شدم غریبه با تموم این روزو شبا دلم گرفته از همه خسته ام از این گلایه ها پشت تموم خنده هام یه بغض و دل تنگی دارم باور نمی کنی ولی از دنیا هیچی ندارم می خوام برم یه جای دور یه جای سبزو بی حصار مثل تو که رفتی و من موندم تو بهت انتظار
زیر باران ای سرا پا همه مهر یاد آن لحظه بخیر که در آن تنگ غروب زیر آن نم نم باران بهار تو کنارم بودی عاشقانه ز وفا می کفتی بعد از آن تو برفتی و من از تنهایی روزگارم همه از درد فراق تو گذشت روزها بر سر راه تو بنشستم . گفتم شاید تو به همراه بهار باز برگردی ز سفر ای دریغ هر بهاری که گذشت مانده ام با دل خود در تب و تاب که هنوز است هنوز دیده ام بهر تو مانداست به راه بامیدی که تو شاید روزی به دیارم آیی یک شبی تا به سحر به تماشای رخت بنشینم لحظه لحظه راز دل گویم و جان بسپارم
|
About
Home
|
